ΠΟΛΗ

ΠΟΛΗ
Φωτογραφία:Α.Χατζόπουλος

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

ΛΑΚΗΣ ΒΙΓΚΑΣ:Με ριζικές μεταρρυθμίσεις και τόλμη θα κατοχυρώσουμε το μέλλον της Ρωμιοσύνης στην Πόλη και την Ίμβρο


ΚΡΙΣΙΜΑ ΖΗΤΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗΣ
Η διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας με συντονισμό μεταξύ των ευαγών ιδυμάτων στην Πόλη κι εκτός
ΟΙΟΜΚΩ – 2η Ημερίδα 
Λάκης Βίγκας: «Η ακίνητη περιουσία της Ομογένειας· σημαντικός παράγοντας για την επιβίωση»

Κύριοι πρόεδροι,
Αγαπητές φίλες, αγαπητοί φίλοι,

            Ιδιαίτερη χαρά αισθάνομαι που συγκεντρωθήκαμε σήμερα ως κωνσταντινουπολίτικη κοινότητα στην Ένωση Ομογενών εκ Κωνσταντινουπόλεως Βορείου Ελλάδος, σε έναν χώρο οικείο μεν, αλλά που, ίσως, παραμελήσαμε μέσα στον δυναμικό άξονα μεταξύ της γενέτειράς μας και την Αθήνα. Ευχαριστώ και συγχαίρω τα αξιότιμα μέλη του Δ.Σ., που συνεχίζουν να διατηρούν τους σκοπούς της Ένωσης, η οποία ιδρύθηκε το 1970.
            Επίσης, θέλω να ευχαριστήσω καὶ την ΟΙΟΜΚΩ και στο πρόσωπο του ακούραστου προέδρου της, καθηγητή κ. Νικόλαο Ουζούνογλου, όλα τα μέλη του Δ.Σ. που είχαν την έμπνευση να οργανώσουν τη 2η ημερίδα στην όμορφη Θεσσαλονίκη, με την οποία τα τελευταία χρόνια συνδεόμαστε όλο και περισσότερο χάρη στους εδώ πολύτιμους φίλους μας, και προτρέπουν την κοινότητα της Πόλης και της Ίμβρου ώστε να έχουμε πολλές επαφές σε διάφορα επίπεδα.
            Η ΟΙΟΜΚΩ από την ίδρυσή της συνεχίζει αδιάκοπα την προσφορά της στους θεσμούς και στους ανθρώπους της Ομογένειάς μας και οφείλουμε να σεβαστούμε και να συμπαρασταθούμε το πολυσχιδές έργο τους, το οποίο θα μπορούσε να χαρακτηρίσει κάποιος ως «διακόνημα στη ρωμιοσύνη».
            Αν και από το συνέδριο του 2006 έως σήμερα μίλησα πολλές φορές για θέματα διοίκησης των κοινοτήτων και αξιοποίηση της ακίνητης περιουσίας μας, ο πρόεδρος κ. Ουζούνογλου επέμενε να συμμετάσχω στη σημερινή ημερίδα και να λάβω το λόγο.
            Ως εκ τούτου θα προσπαθήσω να συνοψίσω τις απόψεις μου προσπαθώντας να είμαι κατανοητός και πεισικός.
            Καθώς όλοι σας γνωρίζετε, εδώ κι αρκετά χρόνια προσπαθούμε να αναβιώσουμε τις πατρογονικές μας εστίες στην Πόλη, Ίμβρο και Τένεδο, να περισώσουμε ό,τι μας έμεινε, να ανανεώσουμε τα διοικητικά μας σώματα, να ενσωματώσουμε νέα στελέχη, να δημιουργήσουμε μία νέα υπαρξιακή αντίληψη, μία εκστρατεία συνύπαρξης με άλλες κοινότητες, στο πλαίσιο της εξωστρέφειας, δηλαδή δεν παραμένουμε μόνον στο διεκδικητικό, αλλά επεκτεινόμαστε και στο πιο ουσιώδες που είναι η αποφασιστικότητά μας να δημιουργήσουμε ένα μέλλον με σύγχρονες προδιαγραφές.
            Σε αυτό το στάδιο έχουμε δύο βασικούς κινδύνους που πρέπει να υπολογίσουμε σοβαρά σε οποιαδήποτε μελλοντική μας στρατηγική. Είναι ο χρόνος και η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση.
            Το μέλλον μιας κοινότητας, και μάλιστα μιας ιστορικής, που έχει τεράστιες υποχρεώσεις και προκλήσεις σε μία χώρα δυναμική, με 80 εκατομμύρια πληθυσμό, με μέσο όρο ηλικίας 30 χρόνων είναι δύσκολο να διεκδικήσει κανείς το μέλλον του δίχως ανθρώπινο δυναμικό και εκσυγχρονισμένη διοικητική δομή, η οποία κληρονομήθηκε από τότε που η κοινότητα αριθμούσε 100 χιλιάδες ανθρώπους.
            Η παρούσα ομιλία αποτελεί μία προσπάθεια ανάδειξης των υπαρκτών προβλημάτων στο θέμα της ακίνητης περιουσίας μας και τον ρόλο της συλλογικής ευθύνης στην επίλυσή τους, διότι το θέμα αυτό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τα ζητήματα της δημογραφίας, της εκπαίδευσης, της πρόνοιας, της κοινωνικής συμμετοχής κ.ά.
            Η τελευταία δεκαετία αποτέλεσε μια ευτυχή εξαίρεση στην κοινοτική μας ζωή. Μας επεστράφη σημαντικό μέρος κατασχεμένων ακινήτων, αναγνωρίστηκαν ιδιοκτησιακοί τίτλοι, η διοίκηση των βακουφίων περιήλθε, έπειτα από 16-20 χρόνια, στα χέρια εκλεγμένων εφοριών (με μια σπουδαία, βέβαια, απόκλιση).
            Μπορεί να ειπωθεί ότι γενικώς το έργο των εφοροεπιτροπών δεν αντιμετώπισε μεγάλες δυσκολίες από τις αρχές. Με αποτέλεσμα τα βακούφια αφενός να αναπτυχθούν υλικά, αφετέρου να καλύπτουν περισσότερες κοινωνικές ανάγκες. Αυτή η υλική ανάπτυξη επιτεύχθηκε με σχετική ευκολία χάρη στην αλλαγή του οικονομικού προσανατολισμού της χώρας: φιλελευθερισμός κι ενίσχυση της ιδιωτικής πρωτοβουλίας. Ιδίως η επίμονη ανάπτυξη του κατασκευαστικού κλάδου, που επέφερε πλήρη αναπροσαρμογή της αξίας της γης και, ως εκ τούτου, των προσόδων της ακίνητης περιουσίας.
            Ωστόσο, τα παραπάνω, που αποτέλεσαν θεμελιώδεις συντελεστές οικονομικής ανάπτυξης και των βακουφίων μας, φαίνεται να παρακμάζουν. Πασίδηλο, σήμερα, είναι  ότι τόσο στην αγορά όσο και στην κοινωνία επικρατεί μεγάλη ανησυχία. Πολλοί οκονομολόγοι κάνουν λόγο ότι για αστάθεια της οικονομίας ενώ άλλοι διατείνονται ότι μία νέα κρίση βρίσκεται προ των πυλών.
            Παράλληλα, αντιμετωπίζουμε ραγδαίες αλλαγές και στον οικονομικό-τραπεζικό τομέα. Δημιουργούνται νέοι τρόποι αξιοποίησης της ακίνητης και κινητής περιουσίας. Το τραπεζικό σύστημα με τη βοήθεια της τεχνολογίας παράγει διαφορετικές μεθοδολογίες. Η αξιοποίηση κι επένδυση της ακίνητης περιουσίας επίσης ενσωματώνεται με τα συστήματα χρηματοδότησης και με κοινοπραξίες ξένων επενδύσεων.
            Η Κοινότητά μας δεν μπορεί να μην εξελιχθεί και να προσαρμοστεί επιχειρηματικά στους νέους τρόπους δράσης της οικονομίας. Είναι μία απαραίτητη στάση, την οποία δεν μπορούμε να την αγνοήσουμε.
            Οι εκκλησίες, η παιδεία, η φιλανθρωπία, η κοινωνική πρόνοια, οι αθλητικοί μας σύλλογοι, το νοσοκομείο μας, οι πολιτιστικές δράσεις, ένα μέρος της μισθοδοσίας των συμπολιτών μας καλύπτονται από ένα και μοναδικό εισόδημα, κι αυτό προέρχεται από την ακίνητη περιουσία μας.
            Επομένως, δεν έχουμε περιθώρια να δείξουμε κατανόηση στις τυχόν αδυναμίες μας, ούτε να λειτουργούμε γενναιόδωρα ή φειδωλά ως προς τις προτιμήσεις, τις στάσεις και τους περιορισμούς των ασκούντων τη διοίκηση. Οι προσπάθειες ανασυγκρότησης που ξεκίνησαν πριν από 12 χρόνια απέδωσαν καρπούς σε πολλές παραμέτρους και, κυρίως, στη δημιουργία συνείδησης μίας ενιαίας κοινότητας. Το ίδιο θα πρέπει να επιτευχθεί και στην οικοδόμηση μίας αντίληψης κοινής λειτουργίας ως προς τα ακίνητά μας, κι όχι μόνο.
            Παραπάνω έκανα λόγο για συλλογική ευθύνη, για πνεύμα ενιαίας κοινότητας ως προς την επίλυση τέτοιων ζητημάτων.
            Εν προκειμένω, ο ΣΥΡΚΙ, μία από τις σημαντικότερες εξελίξεις στην ιστορία της σύγχρονης ομογένειας, μπορεί, κι επιβάλλεται να διαδραματίσει, ένα ρόλο κομβικό στις μελλοντικές εξελίξεις. Ο σκοπός και οι ανάγκες αυτού του κεντρικού συντονιστικού οργάνου μας, που βγήκε μέσα από κοινοτικό διάλογο είναι γνωστοί. Η βασική αποστολή του ΣΥΡΚΙ είναι να καλλιεργήσει τον διάλογο μεταξύ των εκλεγμένων επιτρόπων, να προωθήσει τη συλλογική αντίληψη στις αποφάσεις, να εκπροσωπεί το σύνολο της κοινότητας, να θέτει νέους στόχους, κι όλα αυτά να διέπονται από δημοκρατικές αρχές και να εποπτεύονται από εκλεγμένους αντιπροσώπους.
            Προϊόντος του χρόνου ανέκυψαν δυσκολίες, αμφισβητήσεις, προσωπικές εκτιμήσεις, αποστασιοποιήσεις αλλά και νέες συμμετοχές. Οι συμπολίτες μας (τόσο οι εν Τουρκία όσο και οι διαμένοντες εκτός αυτής), το Οικουμενικό Πατριαρχείο, οι αρμόδιοι κρατικοί φορείς, τα ΜΜΕ, οι ακαδημαϊκοί, οι ξένοι διπλωμάτες καλωσόρισαν αμέσως αυτήν την πρωτοβουλία και σήμερα ο ΣΥΡΚΙ αναγνωρίζεται ως ο πλέον κατάλληλος φορέας που εκπροσωπεί την ομογένεια στο σύνολό της.
            Όμως, στους κόλπους της κοινότητας εξακολουθούν μερικοί επίτροποι, που λειτουργούν με αισθήματα εγωκεντρισμού, νεποτισμού και ιδιοτέλειας να αντιδρούν ή ακόμη και να υπονομεύουν τις διαδικασίες του ΣΥΡΚΙ φοβούμενοι μήπως χάσουν τα προνόμια που απέκτησαν χάρη πολιτικών συγκυριών. Όλες αυτές οι μεμονωμένες, αλλά κραυγαλέες, αυθαίρετες προσπάθειες ζημιώνουν την κοινότητα καθώς και τους εαυτούς τους, ειδικά σε μία περίοδο πληθυσμιακής συρρίκνωσης, κατά την οποία θα μπορούσαμε να αναπτυχθούμε, αλλά να προλάβουμε και να θεραπεύσουμε από κοινού τις αδυναμίες μας.
            Σήμερα, ο ιστορικός ρόλος του ΣΥΡΚΙ είναι περισσότερο σημαντικός. Εδώ και χρόνια παράγοντες της ομογένειας και η ΟΙΟΜΚΩ εκφράζουν την αγωνία τους για την τύχη της ακίνητης περιουσίας μας, για τους τρόπους αξιοποίησης, τις προκλήσεις της αγοράς, τις νέες μεθοδολογίες αξιολόγησης κ.ά. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο ανταποκρινόμενο στο αίτημα αυτό καλλιεργεί, μελετά, αξιολογεί με πλήρως δημοκρατικό σύστημα τον τρόπο με τον οποίο θα δημιουργηθεί αυτή η εποπτική δικλείδα ασφαλείας.
            Νομικοί επί του θέματος και τα όργανα της ΟΙΟΜΚΩ συνεργάζονται, ετοίμασαν καταστατικό, όρους συνεργασίας, τα οποία όλα αξιολογούνται και περνάνε από τη βάσανο του ανοικτού διαλόγου. Μετά χαράς και ικανοποίησης μπορώ να σας καταθέσω, από την προσωπική μου εμπειρία που ασχολούμαι από το έτος 2005 για τα θέματα αναδιοργάνωσης, ότι η πλειονότητα των επιτρόπων μας αντιμετωπίζουν με θετικές διαθέσεις τις αλλαγές και κομίζουν απόψεις για ένα όργανο που θα μπορεί να έχει τα μέσα να κάνει υποδείξεις και να παρέχει νομική υποστήριξη.
            Στις συναντήσεις που είχαμε με τον ΣΥΡΚΙ, την ΟΙΟΜΚΩ και με τις κοινότητες του Βοσπόρου οι θέσεις όλων ήταν θετικές κι εποικοδομητικές. Αυτή η συνείδηση καλλιεργήθηκε χάρη στις προσπάθειες του κεντρικού ομογενειακού μας οργάνου εδώ κι 7 χρόνια. Οι συνάδελφοί μας προτείνουν αντί να δημιουργηθεί ένα νέο, ανεξάρτητο συμβουλευτικό σώμα, τούτο να γίνει εντός του υφιστάμενου φορέα του ΣΥΡΚΙ, στον οποίο υπάρχει συστηματική γραμματειακή υποστήριξη, οργανωμένο αρχείο, υποδομές και εμπειρία συνεργασίας. Τον προσεχή Δεκέμβριο θα συνεχίσουμε τον διάλογο στην Πόλη. Είναι σίγουρο ότι πρέπει όλοι να συμβάλλουμε σε αυτή τη διαδικασία μετεξέλιξης ώστε να είμαστε έτοιμοι για τη νέα περίοδο εκλογών, που ελπίζουμε να μην αργήσουν και να δοθεί η άδεια για τη διενέργειά τους. Οι μετασχηματισμοί για μερικούς, ίσως, θεωρηθεί υποχώρηση από τις προσωπικές τους αντιλήψεις και θέσεις, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε αλλαγές με προοδευτικό πρόσημο στην κοινότητά μας δίχως αυτές να μην θίγουν κανέναν. Οφείλουμε να εξηγήσουμε καλά τον λόγο για τον οποίο πρέπει να προβούμε σε αυτές τις μεταρρυθμίσεις και σε αυτό το σημείο θέλω να επισημάνω τα εξής, για να γίνω περισσότερο αντιληπτός:
1.      Η πληθυσμιακή μας συρρίκνωση είναι δεδομένη κι αποτελεί τον υπ' αριθμόν 1 κίνδυνο της ομογένειάς μας. Απόρροια αυτής της κατάστασης είναι να ανακύπτουν προβλήματα, ανασφάλειες κι αδυναμίες σε όλο το φάσμα της διοίκησης. Αλλά πάνω απ' όλα, κρέμεται άνωθεν των κεφαλών μας η δαμόκλειος σπάθη του αφανισμού. Επείγει να λύσουμε τάχιστα το συγκεκριμένο θέμα, και κατά τη γνώμη μου μπορούμε εν μέρει να το επιτύχουμε βασιζόμενοι στη χρηστή και συνάμα κερδοφόρα, αλλά με σύγχρονους όρους, διαχείριση της κοινοτικής περιουσίας.
2.      Μετά τον βακουφικό νόμο 5737 του 2008, και παρόλες τις αδυναμίες του, η κοινότητά μας απέκτησε πολλά ακίνητα. Χαρακτηριστικό είναι ότι με την εφαρμογή του οι μειονότητες γενικά επίσης απέκτησαν 203 ακίνητα (μέσω δωρεών ή αγοράς), ενώ αντίστοιχα πούλησαν 37. Μας δόθηκαν πολλές  άλλες ευκαιρίες, όπως η ίδρυση επιχειρήσεων, αποδοχή δωρεών στο εξωτερικό και δυνατότητα χορήγησης δωρεών από μεριά μας σε ιδρύματα που έχουν σχέση με τους σκοπούς των δικών μας ιδρυμάτων, η εκλογή εκπροσώπου στο συμβούλιο, η συμμετοχή και υλοποίηση ευρωπαϊκών προγράμμάτων, η πρόσληψη συνεργατών από την Ελλάδα, οι συνεργασίες με ιδρύματα του εξωτερικού, συνεταιρισμούς, κάλυψη εξόδων κοινοτήτων που αδυνατούν να ανταποκριθούν στις στοιχειώδεις ανάγκες και υποχρεώσεις τους, αποχαρακτηρισμός κι εκμετάλλευση σχολικών κτηρίων. Όπως αντιλαμβάνεστε, οι υποχρεώσεις των ιδρυμάτων μας είναι μεγάλες αλλά παράλληλα και η ελευθερία κινήσεων. Την ίδια εποχή οι μειονότητες πήραν βοηθήματα από το εξωτερικό 332.000 Λ.Τ., 4.000.000 ευρώ, 4.429.000 δολλαρίων, 332.000 στερλίνων, ενώ έστειλαν βοηθήματα ύψους 330.000 ευρώ και 5.000 δολλαρίων. Με τα στοιχεία αυτά θέλω να σας καταδείξω τις δυνατότητες που έχουμε τώρα σε σχέση με το παρελθόν. Όσον αφορά στη δική μας περίπτωση, αν και μας έχουν επιστραφεί αρκετά ακίνητα, παραμένουν πολλές εκκρεμότητες είτε επειδή απορρίφθηκαν οι αρχικές αιτήσεις είτε επειδή κατέφυγαν σε ένδικα μέσα φορείς του δημοσίου (π.χ. δασαρχείο) προσβάλλοντας τις αποφάσεις του βακουφικού συμβουλίου. Μόνο οι αγωγές που παρακολουθούν οι δικηγόροι Benlisoy και Κτιστάκης ανέρχονται σε 120 για τα ακίνητα και 13 για τον αποχαρακτηρισμό των μαζμπούτ. Είναι αγωγές ενώπιον του Συνταγματικού Δικαστηρίου και του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Βεβαίως, υπάρχουν και άλλοι νομικοί που παρακολουθούν τα θέματα άλλων κοινοτήτων στην Κωνσταντινούπολη ή στην Ίμβρο. Όπως εύλογα αντιλαμβάνεστε, αρκετές υποθέσεις εκκρεμοδικούν και πρέπει εκ του σύνεγγυς να παρακολουθούνται από την κοινότητα. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο είναι αδήριτη η δημιουργία μία νομικής υπηρεσίας που θα συνδράμει τον ΣΥΡΚΙ, θα έχει την εποπτεία όλων των υποθέσεων και θα διατηρεί αρχείο.
3.      Ένα άλλο μείζον θέμα είναι και ο κατάλογος ακίνητης περιουσίας. Δυστυχώς δεν κατέστη δυνατό, εδώ και αρκετά χρόνια, παρόλες τις προσπάθειές μας, να έχουμε μία πλήρη εικόνα της συνολικής περιουσίας μας. Έως σήμερα στον Σύνδεσμο Υποστήριξης Ρωμέικων Κοινοτικών Ιδρυμάτων έχουν καταθέσει στοιχεία μόνον 18 βακούφια, τα οποία έχουν 300 τίτλους ιδιοκτησίας. Καταλαβαίνετε, λοιπόν, πόσο δρόμο έχουμε να διανύσουμε και τι προκλήσεις έχουμε να αντιμετωπίσουμε, όταν επιτέλους δεχτούν όλοι να μοιραστούν τους καταλόγους της ακίνητης περιουσίας τους, όπως ακριβώς ασμένως καταθέτουν κατ' έτος στη Γενική Διεύθυνση Βακουφίων.
4.      Παράλληλα, ιδρύονται νέες κοινότητες (Σμύρνη, Άγκυρα, Αττάλεια και Προύσσα) από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, τις οποίες εξυπακούεται ότι, ως κοινότητες της Πόλης, πρέπει να συνδράμουμε και να στηρίξουμε με κάθε μέσο. Δεν μας επιτρέπεται να λησμονούμε ότι είμαστε ένα αναπόσπαστο σώμα με το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
5.      Ακόμη, πρέπει να κάνουμε ιδιαίτερη μνεία στους μη ελληνόφωνους ορθόδοξους της Πόλης. Έχοντας την εμπειρία των αντιοχειανών ορθοδόξων θα πρέπει να επιδείξουμε την ίδια αποδοχή και στους αδελφούς μας Σλάβους, Τούρκους, Γεωργιανούς, κ.ά. οι οποίοι αποτελούν μέρος του εκκλησιάσματος. Η συνεχής τους παρουσία στη λατρευτική αλλά και στην κοινοτική ζωή, πολλών δε από αυτούς γιά πάνω από 10 χρόνια, δεν μας επιτρέπει να τους αγνοήσουμε. Είναι μία νέα πρόκληση για εμάς. Μια πρόκληση που δεν θα αγνοηθεί, όπως έχει αποδείξει η ιστορία της Ορθοδοξίας και της Ρωμιοσύνης, δύο έννοιες δηλαδή ταυτισμένες με την οικουμενικότητα και την αποδοχή. Είναι προσβολή για το παρελθόν μας (τόσο σε επίπεδο θεολογικό όσο και πολιτισμικό) η περιχαράκωση στον εαυτό μας και η άρνηση του Άλλου. Στο χέρι μας είναι να τους εντάξουμε ως ενεργά μέλη των κοινοτήτων μας.
6.      Ένα άλλο ζήτημα που αποτελεί πλέον μία καθημερινότητα στην ομογένειά μας είναι οι μεικτοί γάμοι. Το στοίχημα, εν προκειμένω, που πρέπει να κερδηθεί είναι η ελληνοφωνία των παιδιών κι εν γένει η ελληνική τους παιδεία. Ναι, μεν η ορθόδοξη πίστη είναι μέρος της ταυτότητάς μας, αλλά εξίσου σημαντικό ταυτοτικό και πολιτισμικό στοιχείο της ρωμιοσύνης είναι κι η ελληνική γλώσσα. Ακόμα κι αν τύχει, τη σήμερον ημέρα, να χάσεις την πίστη σου ή να κλονιστεί η θρησκευτικότητά σου, η ελληνική γλώσσα θα είναι εκεί για να σου υπενθυμίζει τις ρίζες και την ιστορία σου. Πρέπει, επομένως, να ενισχύσουμε τις υφιστάμενες δομές εκμάθησης ελληνικών και, ταυτόχρονα, όλοι μας να αγωνιστούμε μέσα στα σπίτια μας για να πετύχουμε αυτόν τον στόχο.
7.      Επιπρόσθετα, νιώθω την ανάγκη να υπογραμμίσω την ανάγκη για εξωστρέφεια. Όπως είπα λίγο παραπάνω, η περιχαράκωση στον εαυτό μας ούτε συνάδει στον Ρωμιό ούτε αποτελεί επιλογή. Αντίθετα, θα έλεγα ότι είναι ο μοναδικός δρόμος προς την καταστροφή και τον απόλυτο αφανισμό μας. Εξωστρέφεια, λοιπόν, και διάλογος τόσο στο εσωτερικό της χώρας όσο και στο εξωτερικό είναι η απάντησή μας. Κι αυτό επιδιώκουμε να υλοποιήσουμε με την ίδρυση νέων φορέων, με σύγχρονες προδιαγραφές, όπως το Κέντρο Πολιτισμού στο Γαλατά ή το Κέντρο Βυζαντινής και Παραδοσιακής Μουσικής στον Άγιο Γεώργιο στο Εδιρνέ Καπού ή την ανάληψη ευρωπαϊκών προγραμμάτων που π.χ. μας συστήνουν στους Τούρκους συμπολίτες μας στα βάθη της Ανατολίας. Όλα αυτά τα ανοίγματα θα δημιουργήσουν και νέες θέσεις εργασίας. Κι εννοείται ότι πρέπει να συνεχίσουμε. Δεν έχουμε την πολυτέλεια να επαναπαυόμαστε. Ο χρόνος είναι εχθρός μας.
8.      Στο ίδιο μήκος κύματος πρέπει να κινηθούμε και σε ό,τι αφορά θέματα μνήμης και ιστορίας. Οι Ρωμιοί, αν και είμαστε ευάριθμοι, φέρουμε το χρέος να αναδείξουμε το παρελθόν μας. Δεν είναι δυνατόν τα κοινοτικά μας αρχεία να παραμένουν κλειδωμένα και απροσπέλαστα στους ερευνητές. Πρέπει να δοθούν κίνητρα (π.χ. υποτροφίες) σε νέους επιστήμονες ιστορικούς, αρχειονόμους κ.ά. να έρθουν και να καταγράψουν την ιστορία μας. Και φυσικά επιβάλλεται να δημιουργηθεί ένας κεντρικός φορέας διάσωσης κι ανάδειξης της μνήμης, στελεχωμένος με επιστήμονες κι εξειδικευμένο προσωπικό, στον οποίο θα μεταφερθούν τα ανενεργά, ιστορικά αρχεία όλων των κοινοτήτων αλλά και, γιατί όχι, σημαντικών προσωπικοτήτων της Ρωμιοσύνης. Θα πάψουν να είναι διάσπαρτα στις τέσσερις γωνιές της Πόλης και θα βγουν από τα κλειδωμένα ερμάρια.
9.      Δεν είναι, όμως, όλα ρόδινα και πολλές φορές τα σχέδιά μας, οι επιθυμίες μας δεν συμβαδίζουν με την πραγματικότητα. Μία τέτοια περίπτωση είναι και το ανοιχτό μέτωπο με τα Φιλανθρωπικά Καταστήματα του Βαλουκλή, το σπουδαιότερο ίδρυμα μας με μεγάλη ιστορία και προσφορά στον κωνσταντινουπολίτικο ελληνισμό. Δυστυχώς, δεν καταφέραμε έως και σήμερα να γεφυρώσουμε το χάσμα. Η κοινότητα μαθαίνει από τρίτους τις δικαστικές αγωγές, τις αξιοποιήσεις, τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην οικονομική διαχείριση κ.ά. Είναι καιρός να συμφωνήσουμε στο πλαίσιο των δημοκρατικών αρχών, με γνώμονα το συμφέρον της ομογένειας. Το Βαλουκλή έχει μία σπουδαία τεχνογνωσία σε θέματα νοσηλείας και κοινωνικής πρόνοιας. Τα τελευταία 20 χρόνια συμβάλλει στην αντιμετώπιση και θεραπεία των εξαρτημένων ατόμων από τα ναρκωτικά. Πρόσφατα αποταθήκαμε στο ίδρυμα για να στηρίξει την οικοδόμηση ενός οίκου ευγηρίας στην Ίμβρο. Ευελπιστούμε να ανταποκριθούν στο αίτημά μας, και σιγά σιγά να ομαλοποιηθούν οι σχέσεις μας.
            Για την υλοποίηση πολλών από τα παραπάνω, για να επανέλθουμε κιόλας στο φλέγον θέμα της ακίνητης περιουσίας, χρειάζονται κονδύλια. Προϋπολογισμοί. Δηλαδή χρήματα. Η λέξη κλειδί στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι: επενδύσεις. Αφ' ης στιγμής η μόνη πρόσοδός μας είναι τα ενοίκια, θα πρέπει να συνεργαστούμε με οικονομολόγους, διαχειριστές real estate, έμπειρους στον στρατηγικό σχεδιασμό (management planning) και διεθνείς οίκους αξιοποίησης ακινήτων, έτσι ώστε να βελτιστοποιήσουμε την απόδοση κάποιων κτηρίων ή οικοπέδων μας. Να ξεφύγουμε από τη νοοτροπία της απλής ενοικίασης ενός κτηρίου. Να επενδύσουμε ή να ιδρύσουμε επιχειρήσεις. Στη στοχοθεσία μας πρέπει να εντάξουμε ως προτεραιότητες τη δημιουργία κεφαλαίου και, κατά συνέπεια, τη δημιουργία θέσεων εργασίας, ώστε να διευρυνθεί η βάση των εισοδημάτων μας και να αυξηθεί ο πληθυσμός μας.
            Αυτή η αλλαγή, όμως, χρειάζεται να συνοδευτεί κι από αλλαγές στη διοικητική μας δομή. Από 69 ιδρύματα και 20 συνδέσμους σε ένα ευέλικτο και σύγχρονο σύστημα, που θα ανταποκρίνεται στις νέες προκλήσεις. Κάθε βακούφι πρέπει να παίρνει μεν τις δικές του αποφάσεις, αλλά παράλληλα να λογοδοτεί και σε ένα κεντρικό όργανο που θα εποπτεύεται από τον ΣΥΡΚΙ και θα διατηρεί ένα κοινό ταμείο στο οποίο το κάθε βακούφι θα συνδράμει με το 10%-15% από τα συνολικά εισοδήματά του. Κάθε Νοέμβριο να κατατίθεται ο προϋπολογισμός και το πλάνο δράσεων της χρονιάς που έρχεται και κάθε 6 μήνες ή κάθε χρόνο να δίνουν απολογισμό. Προφανώς, δεν αναφέρομαι μονάχα στις δαπάνες. Η λογοδοσία κι ο απολογισμός θα επεκτείνονται και στην εφαρμογή του στρατηγικού σχεδιασμού, όπως για παράδειγμα την πορεία των επενδύσεων. Εάν δεν έχουμε μία σταθερή εικόνα της οικονομικής μας κατάστασης, αν δεν εξασφαλίσουμε ελεγκτικούς μηχανισμούς, δεν θα μπορέσουμε να στηρίξουμε μακροπρόθεσμα τις δράσεις μας ούτε θα εξασφαλίσουμε τη βελτίωση της κατάστασης που όλοι προσδοκούμε. Με ριζικές μεταρρυθμίσεις και τόλμη θα κατοχυρώσουμε το μέλλον της Ρωμιοσύνης στην Πόλη και την Ίμβρο και θα εξασφαλίσουμε τη διασφάλιση της ταυτότητάς μας, τη συνέχιση της γλώσσας μας, την ύπαρξη θέσεων εργασίας, την παροχή νοσηλείων και κοινωνικής πρόνοιας.
            Τα τελευταία 10 χρόνια έγιναν αρκετά σε όλους τους τομείς, αλλά, επαναλαμβάνω, το πληθυσμιακό μας πρόβλημα κι ο χρόνος είναι τα δύο βασικά προβλήματα, που αν δεν δράσουμε τάχιστα κι αν δεν προβούμε στις απαραίτητες μεταρρυθμίσεις, αν δεν προετοιμάσουμε την επόμενη γενιά για την ερχόμενη τριακονταετία με όλα τα σχετικά εφόδια, τότε θα είναι αδύνατο να τα υπερπηδήσουμε.
            Σήμερα, από αυτό το βήμα προσπάθησα να σκιαγραφήσω το μέλλον που πρέπει η κοινότητά μας να κατακτήσει. Ένα μέλλον ισχυρό από οικονομικής πλευράς, που θα εξασφαλίζει μια εύρωστη παρουσία στην Τουρκία και στο εξωτερικό. Θα θέτει τα θεμέλια για τη συνέχιση της γλώσσας μας, της πίστης μας, του πολιτισμού μας στην κοιτίδα των προγόνων μας. Ένα μέλλον που θα διέπεται από δημοκρατικές αρχές, ανοιχτές διαδικασίες, που θα μεταβάλλει τις πληγές του παρελθόντος σε κινητήρια δύναμη και δημιουργία.
            Δοθείσης της ευκαιρίας εκφράζω τα θερμά μου συγχαρητήρια στον φίλο, οικογενειάρχη, δάσκαλο, ψάλτη, άρχοντα, πρόεδρο, αρθρογράφο αλλά κυρίως στον άξιο συμπολίτη μας Αντώνη Παριζιάνο, που με τόση σεμνότητα, λαχτάρα, αγάπη, αφοσίωση προσφέρει από κάθε θέση την αγάπη του για το καλό της Ρωμιοσύνης.
            Ο Αντώνη Παριζιάνος είναι υποδειγματικός άνθρωπος, που εργάζεται 50 χρόνια δίχως απαιτήσεις κι εγωισμούς. Τον σεβόμαστε και τον αγαπάμε. Ως συνεργάτες του στην Πόλη είμαστε ευγνώμονες στην ΟΙΟΜΚΩ που σήμερα τον τιμά. Ευχόμαστε στον ίδιο αλλά και σε όλους τους παρόντες υγεία και αγωνιστικότητα, για να συνεχίσουμε από κοινού την πορεία μας στις πατρογονικές μας εστίες, η οποία είναι πορεία πολιτισμού, οικονομικής προόδου και κοινωνικής συνύπαρξης.
            Σας ευχαριστώ!

                      

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου