ΠΟΛΗ

ΠΟΛΗ
Φωτογραφία:Α.Χατζόπουλος

Δευτέρα, 19 Μαρτίου 2012

Μ. Ἀρχιδιακόνου Μαξίμου: Σταυρός, Ἔσχατα, Εὐχαριστία .Πρός ἕνα ἐκκλησιαστικόν ἐλιτισμόν;



Μετά πολλς λαμπρότητος καί πανηγυρικν μνων ορτάζει σήμερον ρθόδοξος κκλησία τήν Κυριακήν τς Σταυροπροσκυνήσεως.
Σταυρός εναι διά τήν ρθόδοξον κκλησίαν ζωοποιός, διότι μόνον διά τς ζωηφόρου ναστάσεως κατανοεται καί λαμβάνει θεολογικήν δικαίωσιν. Καί τήν πραγματικότητα ταύτην το ζωηφόρου Σταυρο βιο κατ’ξοχήν σταυρωμένη γία το Χριστο Μ. κκλησία, ποία ες τάς ποικίλας διακυμάνσεις το βίου της πέμεινεν, παθεν, σταυρώθη, κρατήσασα μως πάντοτε ναμμένην τήν κανδλαν τς ναστάσεως το Κυρίου.
γία το Χριστο Μ. κκλησία εναι Μεγάλη, διότι σταυροται καί λαμβάνει ταυτοχρόνως τήν περαν τς ναστάσεως. Δέν νοεται Σταυρός νευ ναστάσεως, λλά οτε καί νάστασις νευ Σταυρο. Καθ’ ν χρόνον τά μέλη τς κκλησίας πάρχουν ντός τς μεταπτωτικς στορικς πραγματικότητος, φέρουν τά στίγματα το Σταυρο, δηλαδή τόν γνα ναντίον τν παθν, τήν σκησιν, λλά καί τόν θάνατον. θησαυρός της εναι «ν στρακίνοις σκεύεσι», κατά τόν παύλειον λόγον, φέρουν δέ τά μέλη της τήν νέκρωσιν το Κυρίου ν τ σώματι ατν «να καί ζωή το ησο ν τ σώματι μν φανερωθ (πρβλ. Β’ Κορ. δ’, 8-10).
Καί ζωή το Κυρίου φανεροται καί ποκαλύπτεται ν τ Εχαριστί, δηλαδή ν τ μεταλήψει το Σώματος καί Αματος Ατο, ν τ κοινωνί το γίου Πνεύματος, τήν ποίαν ατούμεθα κατά τήν τέλεσιν τς Θείας Λειτουργίας. Κοινωνία οχί μόνον νός κάστου ξ μν μετά το σώματος το Θεανθρώπου, λλά καί μεταξύ μν. Καί Εχαριστία εναι φανέρωσις το γεγονότος τς κκλησίας, « κκλησία ν τος μυστηρίοις σημαίνεται» λέγει χαρακτηριστικς Νικόλαος Καβάσιλας καί συνεχίζει μέ τόν διον τόνον τι «τήν το Χριστο κκλησίαν ε τις δεν δυνηθείη, οδέν τερον ατό μόνον τό Κυριακόν σμα ψεται». λαϊκή εσέβεια ταυτίζει τήν Εχαριστίαν, τήν Θείαν Λειτουργίαν, μέ τήν κκλησίαν: διά τόν πιστόν λαόν φράσις «Πηγαίνω στήν κκλησία», σημαίνει κυριολεκτικς μεταβαίνω ες τήν Θείαν Λειτουργίαν.
περτονισμός το ναστασίμου χαρακτρος τς κκλησίας μέ ταυτόχρονον παραθεώρησιν το σταυρικο χαρακτρος τς κκλησιαστικς ζως εναι νεπίτρεπτος. Οτε πάρχει διχοτόμησις τς κκλησιαστικς ζως, λόγ ξείας διαχωρίσεως μεταξύ Σταυρο καί ναστάσεως. Εναι ρθόν τι δέν δύναται νά παραθεωρηθ σκητικός καί σταυρικός χαρακτήρ τς κκλησίας, πλήν μως ν τ σχάτ μέρ τς Βασιλείας το Θεο θά ξαλειφθ τό σταυρικόν βίωμα καί θά πικρατήσ μόνον νεκλάλητος ναστάσιμος χαρά καί φθαρτος δόξα τν υἱῶν το Θεο Πατρός.
ν τ σχατολογικ ταύτ ννοί δέν θά πάρχ βίωσις το μυστηρίου το Σταυρο, δηλαδή σκητικός γών, μετάνοια καί πόρευσις πρός τήν κάθαρσιν καί τήν φώτισιν. Τά πάντα θά λάμπουν πό τό φς τς Βασιλείας το Θεο καί θά πορευόμεθα πό τελειότητος ες τελειότητα, «τέλεστος τελειότης». χρόνος καί χρος δέν θά καταργηθον- δέν θά πάρχομεν κτός χώρου καί χρόνου- λλά χωροχρόνος θά γιασθ καί ντί νά διαιρ θά νών πάντας μς ες μίαν διαίρετον καί θάνατον σύναξιν.
ν τ εχαριστιακ συνάξει προσφέρομεν θυσίαν ναίμακτον, τόν μνόν το Θεο καί οδείς δύναται νά ρνηθ τόν θυσιαστικόν χαρακτρα τς Εχαριστίας, ποος μαρτυρεται πό τήν Πατερικήν καί Λειτουργικήν Παράδοσιν τς κκλησίας. ν τούτοις, εχαριστιακή θυσία νοηματοδοτεται πό τό γεγονός τς ναστάσεως. Τά σχατα εσέρχονται καί γιάζουν τήν στορίαν διά τς γαπητικς νώσεως τν πάντων ν Χριστ. φύσις, λοιπόν, τς κκλησίας εναι κατ’ ξοχήν εχαριστιακή καί σχατολογική.
άν βίωσις τν σχάτων συναρτται πό τήν μετοχήν το Χριστιανο ες τήν θεοποιόν καί καθαρτικήν νέργειαν το Θεο, τότε θέσις ατη δύναται νά δηγήσ ες κκλησιαστικόν-πνευματικόν λιτισμόν, δηλαδή ες μίαν ριγενιστικο τύπου κατανόησιν τς κκλησίας ς ποκλειστικο χώρου θεουμένων μέ τόν πίσκοπον ς Προφήτην καί προεσττα τς κκλησίας. Δέον νά τεθ νταθα τό ξς ρώτημα: Τό γιον Πνεμα δρ μόνον ες μίαν μερίδα Προφητν-πνευματοφόρων πισκόπων καί οχί ες τούς λλους; Τό γιον Πνεμα μως συγκροτε καί κατευθύνει λον τόν θεσμόν τς κκλησίας!
πως μία προϋπόθετος εχαριστιακή κκλησιολογία, δηλαδή νευ ρθς πίστεως-ρθοδοξίας καί κανονικν προϋποθέσεων, εναι κκλησιολογικς παράδεκτος, κατά τόν διον κριβς τρόπον μία σχατολογική κατανόησις τς Εχαριστίας καί τς κκλησίας, ποία τείνει πρός πνευματικόν λιτισμόν, δύναται νά λλοχεύ τόν κίνδυνον τς αρέσεως το ριγενισμο.
Τό κέντρον τς ζως τς κκλησίας εναι Θεία Εχαριστία. εραποστολή, σκησις, συχαστική ζωή, προσευχή, κομβοσχοίνιον Θεία Γραφή καί Δόγμα πάρχουν ς βασικά καί παραίτητα στοιχεα τς κκλησιαστικς ζως, πλήν μως πρέπει νά δηγον καί νά καταλήγουν ες τήν εχαριστιακήν σύναξιν, ν τ ποί καί λοκληρονται. κτός τς Θ. Εχαριστίας δέν πάρχουν λλα βασικά κέντρα τς κκλησιαστικς ζως. κκλησιαστική ζωή συμποσοται ες τήν Θείαν Εχαριστίαν. Εναι τό βασικόν κέντρον πέριξ το ποίου τά πάντα κινονται, κατανονται καί φίστανται.
ν τ ρθοδόξ κκλησί δέν σχύει μόνον τό ξίωμα: κκλησία ποιε τήν Εχαριστίαν, τό ποον ταν πικρατοσα κκλησιολογική ρχή τς ΡΚαθολικς κκλησίας κατά τήν σχολαστικήν περίοδον, λλά σχύει ξίσου καί τό τερον ξίωμα Εχαριστία ποιε τήν κκλησίαν. Χριστός καί Πνεμα συγκροτον τό γεγονός τς κκλησίας.
Παναγιώτατε,
Κυριακή τς Σταυροπροσκυνήσεως εναι μία πόμνησις πρός πάντας μς τι γών ναντίον το κακο νικται διά το ζωοποιο Σταυρο το Κυρίου. Τά μέλη τς κκλησίας φέρουν τόν Σταυρόν ν γάπ πρός τόν Λυτρωτήν Σωτρα καί ταυτοχρόνως προσδοκον νάστασιν νεκρν. Εχηθτε νά εναι Σταυρός λαφρύς καί νά διανύσωμεν ν πομον καί προσευχ τό πόλοιπον τς σταυρικς ταύτης σκητικς πορείας πρός τήν νάστασιν το Κυρίου.
«Τόν Σταυρόν Σου προσκυνομεν Δέσποτα καί τήν γίαν Σου νάστασιν δοξάζομεν».
Καλήν νάστασιν!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου